
W ogrodzie Kokedera – świątyni mchu w Kioto, mieście jak ze snu
chodziliśmy z Sai, próbując rozpoznawać gatunki mchu.

Pochyleni nisko nad ziemią,
chcieliśmy być jak najbliżej.
Na kuckach.
Nie potrafię nazwać uczucia, którego wtedy doświadczyłem.
Najbliżej mu do zachwytu dziecka.

Gdy patrzę na zdjęcia ogrodu,
czuję w środku cichą moc.
Jakby coś zostało we mnie zasiane.
Jakby ogród zamieszkał w sercu.
I to się sprawdza.
Pójdę w stronę mchu i skał.
Będę słuchał tego, co rośnie powoli.
(Dziękuję mojemu nauczycielowi teatru z Pragi, Lukášowi Jiřičce,
który polecił mi to miejsce.)

